Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie.

Opisana wyżej sytuacja to naturalne zachowania jed­nego z trzech żyjących w Pol­sce przed­stawicieli zwierząt z rodziny zającowatych w ich natural­nym środowisku. Jesteśmy świad­kami spo­tkania Samicy i Samca w cen­trum wir­tual­nego terytorium. Obser­wujemy skom­plikowany i wieloznaczny rytuał godowy.
Na terytorium pojawia się Samca. Zauważywszy Samca mak­symal­nie kon­cen­truje siły przygotowując się do zaciętej walki o jego względy. Skorzystaw­szy być może uprzed­nio z wodopoju, jest na tyle ośmielona, by zwabić part­nera do swojego legowiska. Zain­teresowanie usiłuje wyrazić skwapliwie melodyczną czcionką. Wiedziony odwiecz­nym popędem Samiec ożywia się na jej widok, jed­nak kierowany lękiem przed bliskością, zależnością i zaangażowaniem, oraz wynikającymi z tego kon­sekwen­cjami, przyj­muje postawę obojętną, nie okazując swojego zain­teresowania poten­cjal­nej part­nerce.
Po pew­nym czasie Samica znudzona długotrwałym i bez­owoc­nym zabieganiem o uczucia – oddala się. 

(To co zostało nie­do­powiedziane, gdyż ten rodzaj eks­hibicjonizmu nie jest godny skrzętnej adnotacji przez bohatera bloga… zanotuję poniżej)
Wtedy osłupiały osob­nik płci męskiej, odwraca się i… rusza w ślad za ( pozwolę sobie sfeminizować swoją „myśliwą”.
Jed­nak im są bliżej siebie, tym Samiec szyb­ciej zrywa się do ponow­nej ucieczki. Dlaczego?! Chce po prostu znów poczuć, że jest kimś ważnym, upragnionym i atrak­cyj­nym. Chodzi mu o ciągłe potwier­dzanie tego, a nie o uczucia jakimi są między innymi m jak mroczki ;P

Pozdrawiam Junky
 – specjalistka od gonienia swojego króliczka, bo odkąd to pułapka goni mysz??! ^^