Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie.

Po otwar­ciu dla Polaków ryn­ków pracy w UE część z “rodaków” zachowała się jak psy spusz­czone z łańcucha które zobaczyły w tv kiełbasę — pognali gdziekol­wiek, przed siebie, z klap­kami na oczach. Kiedy w końcu znaleźli nowe budy, założyli sobie na szyje jesz­cze ciaśniejsze obroże z kol­czat­kami. Łańcuch ten sam, ale ma dwa ogniwa więcej i podobno kiedyś zamieni się w złoto. Żarcie “Tesco Value”, siedem psów w jed­nej budzie (bo tak taniej), wychudzone i dają się ruchać nawet kotom-dachowcom. Kto w Pol­sce był bul­terierem ten w jU-Kej staje się wykastrowanym kun­del­kiem, który zeżarłby własne gówno gdyby mu dobrze zapłacić. W Lon­dynie — jak w schronisku: rasa nie gra roli, każdy pies brudny, głodny, z wypranym mózgiem, zapchlony, z ropiejącymi ranami. Czasami któregoś przy­gar­nie jakiś bogacz żeby dzieci miały się czym bawić.
Tym­czasem w Pol­sce hochsz­taplerzy zorien­towali się, że nie ma już psiaków do szczekania na obcych, nie ma komu nosić kaczek na polowaniach a nawet na wystawach żaden nie chce zębów szczerzyć. Tworzą więc psią stronę, na której obiecują dar­mową kość, ocieplane budy, długie łańcuchy i odrobaczanie.
Co zrobią pol­skie włóczęgi? Wrócą! Spora część z nich ma oczy stworzone do mydlenia i jak ten pies Pawłowa ślini się na każdą, nawet absur­dalną, obiet­nicę. Oczywiście wrócą tylko po to żeby 1. narzekać 2. chwalić zagraniczne łańcuchy 3. planować ucieczkę. 

Wypchaj­cie się i zdychaj­cie, Euro℗sieroty! Funta kłaków z własnego ogona jesteście warci!