1. Listy
Listy ustala się odgórnie. Lokalny hochsztapler wrzuca siebie na pierwsze miejsce, na kolejne tych, których lubi wg własnego widzi-mi-się. Lista leci do Warszawki, tam partyjny uberhochsztapler zatwierdza listę lub robi roszady wg — a jakże — widzi-mi-się. Jeśli uzna, że kolegę z Krakowa lubi bardziej niż “jedynkę” z innego regionu — dopisuje go, jednocześnie zapewniając posadkę w sejmie/senacie. Mimo że na liście są nazwiska — głosuje się na partię. Ponadto ci, którym żadne nazwisko nic nie mówi wybiorą “intuicyjnie” pierwszego z góry, ale o nich później.

2. Kampania
Fundusze rozdzielane są podobnie. “Jedynki” dostają po kilkadziesiąt tysięcy, kolejni — ledwie kilka, bo i tak są skazani na porażkę. Najbardziej naiwni z dalszych miejsce może i wierzą, że się dostaną do koryta. Pozostali startują z nudów, przyzwyczajenia, aby podnieść swoją samoocenę lub żeby wydrzeć kasę na kampanię i wydać ją na organizację imprezy dla znajomych pod szyldem wiecu wyborczego.

3. Głosujący
Mogą głosować wszyscy, bo tak niby demokratycznie. Ile procent Polaków interesuje się polityką i ma o niej jakieś pojęcie? Obstawiam, że mniej niż połowa z tych, którzy pójdą głosować. Reszta kieruje się urodą kandydata, znajomym nazwiskiem lub dokonuje antywyboru (nie lubię Kaczyńskiego, zagłosuję na Platformę). Wiek wyborców spokojnie można obniżyć do zera — będzie wyższa frekwencja (która tak bardzo cieszy, cholera wie dlaczego) a wyniki rozłożą się podobnie.

4. Media
Media publikując sondaże manipulują wynikami. Wpajają, że jest PO, PiS i “pozostali”, którzy i tak nie wygrają, więc albo o nich nie wspominają w ogóle albo skazują na miejsce n.

5. Program wyborczy
Nawet jeśli ktoś się wysilił i wymyślił coś więcej niż powtarzane od dawna ogólniki, to mało kto z głosujących (na pewno jednocyfrowy procent) potrafi sobie przypomnieć chociaż jeden punkt z tzw. programu. W najlepszym razie padnie “no ten od Tuska/Kaczyńskiego/Palikota”. Bo programów już dawno nie ma — są gadające głowy, znane z tego, że są znane i ci, którzy chcą być znani, bo trzymają ze znanymi.

Jeszcze ktoś wierzy, że warto głosować? Jeśli nawet trafię do lokalu wyborczego (co mało prawdopodobne) to karty do głosowania po prostu wyniosę. Gdybym miał propozycję sprzedania swojego głosu — nie zastanawiałbym się ani chwili. Cena wywoławcza: 1zł. Tyle jesteście dla mnie warci. Wszyscy, których nazwiska będą na listach.

Podobno jak się coś napisze to łatwiej to osiągnąć, dlatego poczyniłem powyższy wpis. aukcje.marcinwozniak.pl i śmietnik w okolicach N50° 40.954′, E17° 56.867′ — może znajdziecie tam coś fajnego

“Wybory w Polsce obecnie przeprowadza się dla wyboru Prezydenta RP (wybory prezydenckie), (…). Za organizację i przebieg wyborów odpowiada w Polsce Państwowa Komisja Wyborcza wraz z jej organem wykonawczym – Krajowym Biurem Wyborczym.”

(za Wikipedią). Tak jest w teorii. Demokratycznie. Tymczasem wybory w praktyce wyglądają zupełnie inaczej.

Grupka dziennikarzy z telewizji X wybiera swojego (dosłownie!) kandydata, telewizja Y — swojego. Aby show nie skończył się nokautem w pierwszej rundzie — kandydatów musi być dwóch. Nikomu* nie zależy przecież na tym, żeby ten cyrk nazywany wyborami zakończył się zbyt szybko — można nieźle przyrobić na reklamach (zwanych nie wiedzieć dlaczego spotami), więc tylko idiota nie przeciągałby tego przedstawienia jak najdłużej. Telewizje mają zaprzyjaźnione mniejsze stacyjki radiowe i telewizyjne, które z pokorą “łykają” narzucone z góry wyniki sondaży, spekulacji i wróżenia z gwiazd. Przez wszystkie przypadki odmienia się dwa nazwiska, reszta ma robić za tło — wyborcy ma się wydawać, że wszystko jest po demokratycznemu. Oczywiście każdemu zapali się w końcu światełko, że tak naprawdę warto głosować na jednego z dwóch, bo reszta “i tak nie ma szans”.
Roześmiany Bronek i “po trupach do celu” Jarek mogliby palcem nie kiwnąć — media ich wybrały i tyle. Reszta natomiast, choćby miała najlepsze kiełbasy wyborcze, nie będzie miała szansy aby wyborcy tę kiełbasę przynajmniej powąchali.
Jeśli przed drugą turą media nie dogadają się ws. wspólnego kandydata — będzie chaotyczna walka na noże, publiczne pranie brudów i teczek, podpieranie się Smoleńskiem — jednym słowem rywalizacja na poziomie dwóch blokersów. Ludzie się zmęczą, do urn pójdą nieliczni, a wygra ten, który mniej razy da się sprowokować, czyli Bronek.

Aby wybory były uczciwe i naprawdę demokratyczne wystarczą dwa posunięcia:

• Wyłączyć możliwość kupowania czasu antenowego, spotów, bilbordów i innych form reklamy kandydatów skutecznie — wyrówna się szanse bardzo bogatych i bogatych (gołodupiec prezydentem nie zostanie, nie oszukujmy się)
• Zakazać publikowania wyników sondaży — uniknie się sugerowania ludziom któregokolwiek ze startujących.

Po jaką cholerę ta cała szopka? TVN potrafi zorganizować ‘You can dance’, jakaś inna stacja (Polsat?) ‘Idola’, TVP też ma (miała?) chociażby ‘Jednego z dziesięciu’ — czy tak trudno dać równe szanse wszystkim kandydatom? Nie chodzi o to żeby Napieralski tańczył rumbę z Senyszyn czy aby Olechowski śpiewał Franka Sinatrę. Ale niech pokażą, że mają pomysł i że się nadają! Nawet niech będzie jakieś jury (poprzez analogię do wspomnianych programów), niech sobie siądzie Olejnik obok Pudziana, Kononowicza i Rubika! Niech robią show, naciskają przyciski, podnoszą tabliczki czy łapią się za głowy. Ludziom się spodoba i *sami* po kilku przedstawieniach wybiorą *swojego* faworyta!
Założę się, że po takich konfrontacjach Komorowski mógłby zostać najwyżej wójtem w Wilkowyjach a Kaczyński kustoszem. Na Wawelu.