Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie. » angielski

Jak zostać gwiazdą czyli historia Mirka

Marcin Woźniak — Fri, 14 Nov 2008 19:31:56 +0000

Trochę osób przewinęło się przez firmę, w której pracuję. W większości sprawiali wrażenie sympatycznych ludzi, nawet jeśli pracowali krótko i zapewne do końca nie dali się poznać. Hitem ostatniej rekrutacji jest Mirek.
Pseudozłośliwa recepcjonistka z przerośniętym ego była postacią groteskową, która kojarzy mi się dziś ze zrzędliwą kurą, której śniło się, że jest łabędziem. Babka z księgowości miała swój świat i wadę wymowy. Czymże jednak są te wszystkie osobowości przy Mirku?
Mirek wie wszystko najlepiej.
W drugim dniu pracy zwracał uwagę koleżance (mojej, bo jego koleżanką raczej nie zostanie), że lepszym określeniem w mailu jest X niż Y, po tygodniu pod nosem skomentował znajomość angielskiego innej osoby “Dwa zdania, dziesięć błędów..”. Na szkoleniu próbował błyszczeć na zasadzie “ja już miałem takie szkolenia, wszystko wiem, zaraz Wam pokażę, barany!”.
Mirek jest trendi.
~~Ubierze~~ (znów to napisałem!) Założy białe skarpetki do ~~ciemnego garnituru~~ ciemnych spodni. Bez zastanowienia zawiąże żółty, kanarkowy krawat do czarnej koszuli z pagonami, którą modnie wyciągnie z portek. Zapewne adidasy do garnituru również byłyby w jego stylu.
Mirek śmierdzi.
Po tygodniu zmienił koszulę. Po kolejnym — znów to zrobił. Osobiście nie zwracam na to uwagi, ale żeńska część załogi zauważa takie “pierdoły” i chętnie dzieli się przemyśleniami z resztą. Doznaniami zapachowymi również (na szczęście dosyć daleko siedzę od Mirka).
Mirek zrobi karierę.
Zrobił ją już w ubezpieczeniach, zrobi też u nas w dziale AVT. Szkoda, że tylko jemu tak się wydaje.

Nie lubię typów “cwaniaczka”, Mirka nie trawię. Nie w mojej gestii sprawdzanie jego umiejętności czy ocena tychże, więc grzecznie czekam na rozwój wydarzeń.

_{Imię bohatera zostało zmienione}

polskie kompleksy

Marcin Woźniak — Thu, 23 Oct 2008 09:43:21 +0000

Polacy mają kompleksy. To pewne. “Taka mentalność i specyfika naszego narodu” to najczęściej używane uzasadnienie.

1. Polak za granicą zawsze mówi o ludziach innej narodowości z pogardą. “Angol”, “żabojad” czy “szkop”. Bo przecież to gorsi ludzie.
2. Polak przewrażliwiony jest na punkcie własnej narodowości. Jeśli ktoś z tego zażartuje — afera murowana. Przodownikiem jest oczywiście Prezydent.
3. Polak nie przyzna się do tego, że wyjechał, nie udało się i musiał wracać. Zaciśnie zęby, będzie harował po kilkanaście godzin dziennie i spał na kartonach byle tylko nie uznać wyższości obcego państwa.
4. Polak uznaje, że brak znajomości podstaw angielskiego to żaden wstyd. Polskie urzędy wymagają polskich tłumaczeń dokumentów w obcym języku, tymczasem londyńskie mandaty wysyłane do Polski są po polsku (można nawet kupić taki mandat na allegro).
5. Niemcy, Żydzi i inni powinni wynosić się z Polski tam, skąd przyszli. Oczywiście Polak może mieszkać tam, gdzie mu się podoba. Co więcej — tubylcy powinni mu ustępować na każdym kroku.
6. Często Polak wracając do swojego kraju po pół roku udaje, że już języka polskiego nie pamięta lub/i mówi z “zagranicznym” akcentem.

Nigdy nie pracowałem za granicą, więc teoretycznie nic o tym “procederze” nie wiem. Za to nasłuchałem się i naczytałem. Aż szkoda, że blog Funciaka od kilku miesięcy jest martwy, bo faktycznie “Emigranci — funta kłaków jesteście warci”.

polish your english

Marcin Woźniak — Fri, 12 Sep 2008 21:15:45 +0000

Się stało się. Po pół roku od złożenia wniosku szanowne kierownictwo z Dyrektorem ds. wiedzy na czele podjęło decyzję o skierowaniu mej skromnej osoby na szlifowanie języka angielskiego. Co więcej — zasponsorowano mi tę przyjemność (1500zł piechotą nie chodzi).
Wolną rękę miałem, więc (nie bez sugestii innych) padło na speeda. Testy przetrwałem dzielnie, wrzucili mnie (sam nie wiem dlaczego) na najwyższy level. Żeby było śmieszniej — jestem w grupie ze swoim kierownikiem

Po dwóch podwójnych godzinach nawet mi się podoba. Jest szansa, że do końca czerwca wytrwam:)