Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie. » błąd

Jak zostać gwiazdą czyli historia Mirka

Marcin Woźniak — Fri, 14 Nov 2008 19:31:56 +0000

Trochę osób przewinęło się przez firmę, w której pracuję. W większości sprawiali wrażenie sympatycznych ludzi, nawet jeśli pracowali krótko i zapewne do końca nie dali się poznać. Hitem ostatniej rekrutacji jest Mirek.
Pseudozłośliwa recepcjonistka z przerośniętym ego była postacią groteskową, która kojarzy mi się dziś ze zrzędliwą kurą, której śniło się, że jest łabędziem. Babka z księgowości miała swój świat i wadę wymowy. Czymże jednak są te wszystkie osobowości przy Mirku?
Mirek wie wszystko najlepiej.
W drugim dniu pracy zwracał uwagę koleżance (mojej, bo jego koleżanką raczej nie zostanie), że lepszym określeniem w mailu jest X niż Y, po tygodniu pod nosem skomentował znajomość angielskiego innej osoby “Dwa zdania, dziesięć błędów..”. Na szkoleniu próbował błyszczeć na zasadzie “ja już miałem takie szkolenia, wszystko wiem, zaraz Wam pokażę, barany!”.
Mirek jest trendi.
~~Ubierze~~ (znów to napisałem!) Założy białe skarpetki do ~~ciemnego garnituru~~ ciemnych spodni. Bez zastanowienia zawiąże żółty, kanarkowy krawat do czarnej koszuli z pagonami, którą modnie wyciągnie z portek. Zapewne adidasy do garnituru również byłyby w jego stylu.
Mirek śmierdzi.
Po tygodniu zmienił koszulę. Po kolejnym — znów to zrobił. Osobiście nie zwracam na to uwagi, ale żeńska część załogi zauważa takie “pierdoły” i chętnie dzieli się przemyśleniami z resztą. Doznaniami zapachowymi również (na szczęście dosyć daleko siedzę od Mirka).
Mirek zrobi karierę.
Zrobił ją już w ubezpieczeniach, zrobi też u nas w dziale AVT. Szkoda, że tylko jemu tak się wydaje.

Nie lubię typów “cwaniaczka”, Mirka nie trawię. Nie w mojej gestii sprawdzanie jego umiejętności czy ocena tychże, więc grzecznie czekam na rozwój wydarzeń.

_{Imię bohatera zostało zmienione}

adsense

Marcin Woźniak — Sat, 04 Oct 2008 19:51:27 +0000

Blogi prywatne mają zazwyczaj niekomercyjny charakter. Pomijam serwisy typu blog.pl, blox.pl, które w zamian za miejsce na bloga pakują bannery, pop-upy i inne dziadostwa (co było jednym z powodów zrezygnowania z usług blog.pl). W przeciwieństwie do tysięcy użyszkodników naszej klasy oburzonych opłatami za dodatkowe ficzery, zdaję sobie sprawę z tego, że nie ma nic za darmo. Agresywne reklamy blokuję adBlockiem, resztę dzielnie znoszę a dziś dodałem reklamy Google AdSense na tegoż bloga. Reklamy nie są ‘agresywne’, oczojebne ani nawet graficzne.
Za każde kliknięcie dostaję 0,07–0,10$, przez ostatni rok uzbierało się (z reklam na kilku stronach) niecałe 10$. Za domeny i hosting płacę rocznie ponad 200zł, więc trochę dokładam ;p
Mam nadzieję, że klikniecie czasami w jakiegoś linka;> (nie, nie jest to żebranie.. wcaaale ;p)

Ciekawostka: linki generowane są automagicznie tak, aby pasowały do treści strony. Przy okazji testowania boxów reklamowych mym oczom ukazało się:

Błędy ortograficzne w reklamach AdSense

Niniejszym odcinam się od treści i ortografii reklam Ciekawe tylko czy jest to niedopatrzenie czy celowe działanie mające przyciągnąć uwagę i zachęcić do kliknięcia.

dziś ostatni raz ubrałem spodnie

Marcin Woźniak — Sat, 27 Sep 2008 06:34:01 +0000

Ubrałem spodnie ostatni raz bynajmniej nie dlatego, że zamierzam ~~ubierać~~ nosić damskie ciuszki typu spódnice czy sukienki. Luca co najmniej kilka razy zwracała mi uwagę, że nie mówi się “ubieram buty”, bo ubierać można najwyżej choinkę albo.. się. Za cholerę uwierzyć w to nie chciałem, bo przez dwadzieścia pięć lat nikt nie powiedział mi, że mówi się tak a nie inaczej. Wynikiem tegoż “niewierzenia” była dyskusja, która nadaje się na basha, brutalnie zakończona poprzez wklejenie odnośnika. Na swoje usprawiedliwienie mam jedynie fakt, że mieszkam na zachodzie, a nawet na południowym zachodzie.
Jednakowoż (słowo-wytrych ) deklaruję niniejszym zaprzestać używania błędnej konstrukcji ‘ubierać [coś]’, bo mi wstyd. Wstyd uczyć się innych języków nie używając poprawnie ojczystego*.

à propos: na jutjubie pojawił się pierwszy odcinek ‘Przygód Woźniaka Topless’. Scenariusz i reżyseria: samo życie. Montaż, dobór muzyki, zdjęcia: junkypunky.
Celowo filmik nie jest dostępny dla wszystkich — ekshibicjonizm sieciowy jest zbyt słaby jednak.

* — wbrew złośliwym docinkom moich rodziców — nie jest to język niemiecki