Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie. » luca

Geocaching — when geeks go outside

Marcin Woźniak — Sun, 27 Mar 2011 19:38:29 +0000

Folwark Amerykan

W lipcu roku pańskiego zeszłego natknąłem się na *to*. Genialne w swej prostocie, wciąga, wkręca, uzależnia. Wymusza jakąś aktywność fizyczną, wygania z domu, daje powody do szwędania się. Myślisz, że nic nie jest w stanie oderwać Cię od monitora? Też tak myślałem.
Definicji nie będę wklejał, bo jak pięknie by tego nie opisać, cała zabawa polega na wykorzystywaniu wartych miliony dolarów satelitów do.. szukania plastikowych pudełek. Nie żebym kogoś chciał zniechęcić, ale nie da się przy tym nie ubrudzić, nie zmęczyć czy nie ~~wku~~ zdenerwować. Na całym świecie takich jak ja (u niektórych jest na pewno znacznie gorzej) jest pewnie kilkaset tysięcy. Emeryci, studenci, właściciele firm, całe rodziny. Zapewne większość nie potrafi odpowiedzieć dlaczego *to* robi.
Jutro minie 249 dni od mojej rejestracji na OCPL. Na liczniku 249 znalezionych skrzynek (+ kilka w Czechach) and still counting. Za mną takie atrakcje jak komin, bunkropodobne cuda czy Częstochowski Underground. A co przede mną? A kto to wie:) Na pewno “sezon” — ciepło i dłuższe dni.
Nie potrafię zdefiniować dlaczego każdy kolejny kesz jest bardziej interesujący od poprzedniego. Przecież to tylko kolejne, brudne pudełko..

Przepis

Marcin Woźniak — Sat, 05 Dec 2009 20:00:28 +0000

Coraz częściej zmuszonym rozważać założenie osobnego bloga, czegoś na wzór tego.
Dlaczegóż? Poniewóż szkoda żeby kwiatki niektóre przeminęły z wiatrem, o.

[telefonicznie]

D: jesteś w domu? zostawiłam przepis w kuchni..
Ja: nie, będę później
D: jak będziesz to przepisz mi na gg co potrzeba w tym przepisie
Ja: yyyy..
[zaczynam wierzyć, że śnię…]
Ja: skąd miałaś ten przepis? [ironicznie do bólu]
D: z intern… kurwa! cześć!
[sygnał rozłączenia]

Rewolucja na blogu

Marcin Woźniak — Sat, 07 Feb 2009 16:38:12 +0000

Aby uatrakcyjnić bloga tegoż, z dniem dzisiejszym wprowadzam trzy nowe kategorie wpisów:

1. “Słowo na niedzielę”
Jak sama nazwa wskazuje — publikowane w sobotę, z treścią odpowiednią dla siódmego dnia tygodnia. Nie wiem jeszcze czy co tydzień będzie mi się chciało, ale na pewno tematyką przewodnią będą księża, kościół, niedzielne nawyki polaków itd.

2. “Gadu-gadu”
Spodobały mi się krótkie wpisy zawierające zapisy rozmów, które co jakiś czas publikuje Luca. Więc pod ową kategorią zamieszczane będą różne “zasłyszane” rozmowy jak i zapisy z komunikatorów czy innych blipów.

3. “Wykopki”
Znalezione/podesłane stronki, które z różnych powodów zasługują na podlinkowanie ze stosownym komentarzem. Nazwa od pewnego serwisu, nie od zbierania ziemniaków

Tytuł notki *nieco* górnolotny (pokroju tytułów w pewnych gazetach), ale co tam — jakoś musiałem donieść o nowościach

PeeS: W dalszym ciągu nie mam pomysłu na bloga, na którym wspólnie z kilkoma innymi osobami zamieszczałbym wypowiedzi/dialogi będące owocami pracy polegającej na kontakcie z szeroko pojętym KLIENTEM. “Zaskakujące, finezyjne, rzutkie, zdawkowe i najważniejsza sprawa, żeby nie było miałkie” — macie coś takiego?

Imięnazwisko PeeL

Marcin Woźniak — Tue, 23 Dec 2008 21:15:06 +0000

Dawno, dawno temu, kiedy nie było jeszcze neostrady ani gadu gadu, mało kto posługiwał się w Internecie prawdziwym imieniem i nazwiskiem. Królowały nicknejmy, bez polskich fontów, spacji i max. dziewięcioliterowe (ograniczenie na wówczas bardzo popularnym IRCNecie). W formularzach róznorakich w pole oznaczone ‘nazwisko’ wpisywało się cokolwiek. Nick był jak drugie nazwisko, które obowiązywało w wirtualnym świecie równoległym. Ludzie nie znali swoich imion (jak zwierzęta!), bo były w gruncie rzeczy nieistotne. Nieważne czy ktoś miał piętnaście czy czterdzieści lat.
Całkiem niedawno, sam nie wiem kiedy, pojawiła się moda na eksponowanie swoich prawdziwych imion i nazwisk. Obciachem stały się adresy mailowe typu stokrotka@wp.pl czy pysia@po.opole.pl (pozdrawiam z tego miejsca p. Zatwarnicką, właścicielkę owego adresu). Sam założyłem w 2004 roku konto na — elitarnym wówczas, bo tylko na zaproszenie — gmailu, w formacie marcin.wozniak@. Mniej więcej wtedy e-mail stał się równie oficjalną formą komunikacji jak fax czy forma listowna. Pozycja ‘e-mail’ stała się wręcz obowiązkowa w CV.
W tej chwili musem staje się własna domena w formacie imięnazwisko.pl i wyczesana strona internetowa. Najlepiej jakby wyskakiwała jako pierwszy wynik po wpisaniu danych osobowych w google. Ot takie budowanie wizerunku w prosty i stosunkowo tani sposób. Zazwyczaj robi się to ‘na serio’, bardzo oficjalnie a literówka lub — broń BORze* — błąd ortograficzny dyskwalifikują delikwenta na długo.
Strzeliłem sobie taką domenę trzy lata temu, zrobiłem jakąś pseudooficjalną stronę, z której przestałem być zadowolony gdzieś godzinę po opublikowaniu. Przeniosłem bloga tutaj odcinając się w pewien sposób od nicka. Używam go w niektórych serwisach (blip, digart) lub forach, ale coraz częściej jako identyfikator podaję ‘mwoz’ lub ‘mwozniak’.
Z nicków się wyrasta. Po iluś tysiącach godzin spędzonych w Internecie staje się on częścią świata rzeczywistego. Jestem przekonany, że królewna w końcu w pole ‘imię’ zacznie wpisywać ‘Anna’ (a nie królowa) a Dorota sama dojdzie do wniosku, że wypada już przestać być Foremką czy Dodusią
Są przypadki trudnoreformalne, chociażby Luca czy Agni vel Jagna, które forsują wymyślone imiona w tzw. ‘realu’. Ale przecież od dawna można było zostać gwiazdą zarówno pod własnym nazwiskiem jak i pod pseudonimem, więc… niech mają!

* — tak, wiem jak się odmienia ‘Bóg’. ‘BOR’ odmienia się właśnie tak.

dziś ostatni raz ubrałem spodnie

Marcin Woźniak — Sat, 27 Sep 2008 06:34:01 +0000

Ubrałem spodnie ostatni raz bynajmniej nie dlatego, że zamierzam ~~ubierać~~ nosić damskie ciuszki typu spódnice czy sukienki. Luca co najmniej kilka razy zwracała mi uwagę, że nie mówi się “ubieram buty”, bo ubierać można najwyżej choinkę albo.. się. Za cholerę uwierzyć w to nie chciałem, bo przez dwadzieścia pięć lat nikt nie powiedział mi, że mówi się tak a nie inaczej. Wynikiem tegoż “niewierzenia” była dyskusja, która nadaje się na basha, brutalnie zakończona poprzez wklejenie odnośnika. Na swoje usprawiedliwienie mam jedynie fakt, że mieszkam na zachodzie, a nawet na południowym zachodzie.
Jednakowoż (słowo-wytrych ) deklaruję niniejszym zaprzestać używania błędnej konstrukcji ‘ubierać [coś]’, bo mi wstyd. Wstyd uczyć się innych języków nie używając poprawnie ojczystego*.

à propos: na jutjubie pojawił się pierwszy odcinek ‘Przygód Woźniaka Topless’. Scenariusz i reżyseria: samo życie. Montaż, dobór muzyki, zdjęcia: junkypunky.
Celowo filmik nie jest dostępny dla wszystkich — ekshibicjonizm sieciowy jest zbyt słaby jednak.

* — wbrew złośliwym docinkom moich rodziców — nie jest to język niemiecki