Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie.

Typowemu Katolikowi post kojarzy się z zakazem spożywania mięsa, ew. zakazem jedzenia w ogóle. W związku z tą jakże bezmyślną i przy­ziemną inter­pretacją, wmawia się, że grzechem ciężkim jest zjedzenie parówki w Wielki Piątek, “bo jest post ścisły”. Przez 40 dni Wiel­kiego Postu (no może z wyłączeniem Wiel­kiego Piątku, Soboty i Popielca), szanowny Katolik, biegający co tydzień do Komunii, ma głęboko gdzieś co ów Wielki Post sym­bolizuje. Wystar­czy, że trzy dni nie ruszy mięcha a “zaliczy” okres przed­wiel­kanocny pozytyw­nie. Mięso jest ważniejsze od modlitwy i założę się, że ok. połowa wierzących zapytana o zwyczaje i obrzędy wielkopiątkowe wymieni w pierw­szej trójce post a kom­plet­nie zapo­mni o Grobie Pańskim.
Nie czytałem Biblii (poza frag­men­tami w szkole), więc nie wiem, co szanowni Ewangeliści na temat unikania posiłków mięsnych pisali. Podej­rzewam jedynie, że unikanie mięsa w żaden spo­sób nie jest uczyn­kiem ku chwale Boga. Jeśli nawet Bóg ist­nieje — nie wymaga od człowieka tak przy­ziem­nych rzeczy.
Drodzy Wierzący, przeżyjcie te święta po katolicku. Nie daj­cie się zwariować zakazom i, do cholery, nie żryj­cie na umór w te dwa dni, bo to nie tylko grzech ale i żołądka szkoda.