Blog patykiem pisany. Bazgrany właściwie. » święto

Odchody obchodów

Marcin Woźniak — Thu, 04 Jun 2009 19:33:35 +0000

4.06.1989 dwadzieścia lat później. Że niby stocznia, bo wolność, bo solidarność, że Wałęsa. Pękają z dumy “polytyky” aktywne i emerytowane. Poklepują się po plecach, pieśni śpiewają, kwiaty składają. “Pisacze” przemówień prześcigali się w pomysłach i pełne ręce roboty od miesiąca mieli aby każdy polityczny “wi-aj-pi” mógł odpierdolić patriotyczną szopkę.

Trudno dziś znaleźć portal, który swojego loga z okazji tegoż wielkiego święta “solidarycą” nie wymazał był. Gdzie się nie spojrzy tam czerwone litery na białym tle. Bo pamiętamy i dumni z tego jesteśmy. Polacy obchodzą to “święto” z taką pompą jakby co najmniej dostali w tym dniu po tysiąc dolarów i 100 punktów do IQ. Dumni z siebie działacze (łącznie z elektrykiem z matką boską w klapie) przypisują sobie z tej okazji rozmaite “sukcesy” — hipermarket w każdej gminie, katechetka w każdej szkole czy pornosy w każdym kiosku. Im wyższa “ranga” takiego “pachołka” tym większe brednie wygaduje. Nawet nie chcę szukać co też cwaniaczkowatemu Wałęsie na dziś przygotowano, ale zapewne wszystkie “osiągnięcia” z wynalezieniem koła i wymyśleniem pielgrzymek do Częstochowy włącznie.
Patrzy tymczasem na nas świat cały i albo klepie po plecach albo puka się w czoło zastanawiając po cholerę te “polaczki” się tak podniecają — przecież dalej są w głębokiej dupie, jeno gówno nieco inne, bardziej kolorowe. I mają rację. Powiedzenie “chłop ze wsi wyjdzie, ale wieś z chłopa — nigdy” mówi, że mentalności się nie zmieni. Nie zmieni się mentalności Polaka, który kombinuje, oszukuje, kłamie, mydli oczy i liczy każdą złotówkę. Kto się do koryta dopchał, ten nie odpuści — skłamie, ukradnie a złapany za rękę powie, że ręka nie jego. Kłócą się polaczki, robią z siebie pośmiewisko na cały świat a kilka razy w roku “patrzcie jacy jesteśmy zajebiści!”. Pchamy się na salony wielkiego świata z podniesionym czołem, ale w dziurawych skarpetkach, z podbitym okiem i krawatem ze zmarłym papieżem. Wali od nas potem i wódą, ale próbujemy tanimi perfumami z logiem “solidarności” zwracać na siebie uwagę innych.

Kogo naprawdę obchodzą Walentynki

Marcin Woźniak — Sat, 14 Feb 2009 08:43:53 +0000

14.02 to data, która w kalendarzu powinna zostać zaznaczona na czerwono lub przynajmniej różowo żeby oddać klimat tegoż “święta”. Z drugiej strony — po co oznaczać Walentynki w jakikolwiek sposób, skoro sklepy, kina i wszystkie media trąbią o tym praktycznie miesiąc wcześniej? Marketingowo próbuje się w ludziach wywołać przymus brania udziału w tym cyrku. Szczególnie łatwo “łykają” tę kiczowatą atmosferę nastolatki i nieco kobiety, które nie chcą/nie potrafią dorosnąć. W związku z tym większość TŻów owych niewiast — dla uniknięcia scen pt. “bo Ty mnie już nie kochasz!” czy wręcz awantur — kupuje prezenciki i wyznaje gorące uczucia.
Osoby zainteresowane 14.02 można podzielić na dwie grupy — tych, którzy Walentynki obchodzą i tych, których Walentynki obchodzą. Do pierwszej grupy należą panienki z serduszkami zamiast źrenic, które chętniej rozkładają nogi jak dostaną pluszaka, różę czy nawet “kolację” w McDonald’sie. Oczywiście takiej okazji nie przepuszczą dyskotekowi gogusie, amatorzy tychże różowych lolitek, którzy już za 20zł mogą sobie ~~poruchać~~ poświętować w ten szczególny dzień.
W tym samym worku znajdują się niektóre konkubinaty i małżeństwa, które raz w roku przypominają sobie “ile to już lat razem”, jak bardzo się “kochają” czy zakochują się w sobie na nowo na jeden dzień.
Dzień św. Walentego obchodzi wszystkie sklepy z gadżetami, kwiaciarnie, kina, knajpy, producentów różowej farby i wszystkich tandetnych wynalazków w kształcie serduszek.
Walentynki mnie nie obchodzą — zarobić na nich nie mogę. Za to poprzez pewien niezbyt szczęśliwy zbieg okoliczności “niechcący” będę obchodzić to “święto” biorąc udział w “show” Neonówki i Paranienormalnych w obskurnym opolskim Okrąglaku. A kiedy wpatrzeni w siebie zakochani pójdą do domów na kolację przy świecach i komedię romantyczną, ja napiję się piwa. Ni to bojkot, ni obchodzenie…

Wesołych świąt, k**wa mać!

Marcin Woźniak — Wed, 10 Dec 2008 18:37:52 +0000

Zupełnie szczerze i nader bezinteresownie nienawidzę świąt. Jedzenie — to jedyny pozytywny element Bożego Narodzenia czy Wielkiej Nocki. Reszta to kazania pt. “raz do roku to nawet najwięksi grzesznicy chodzą do kościoła” (co najmniej trzy wersje, trzy różne autorki), telewizor, sztuczne uśmiechy, kiczowate ozdoby, tłoki w sklepach i nic-nie-robienie.
Najgorsze są chyba życzenia — zawsze są wszędzie. Sezon rozpoczął się tydzień temu, kiedy dostałem pierwszą kartkę w pracy. Dziś trzy osoby zaatakowały na naszej-klasie, niedługo zapewne napisze do mnie digart, allegro, świstak, play, last.fm, ovh i inne bezduszne roboty roboty, którym podałem swojego maila. Życzenia te kompletnie nie różnią się od tych, które wysyłają “żywi” ludzie. Jedne i drugie są bezmyślnie pisane i rozsyłane tam, gdzie tylko się da. Bo niby wypada i niby “żeby było miło”. Nie wysyłam żadnych życzeń i byłbym przeszczęśliwy gdybym żadnych nie otrzymał. Z niecierpliwością będę czekał aż skończy się łamanie opłatkiem w pracy czy w domu. Żenujące uśmiechy, krępujące życzenia i pseudoradosne spojrzenia.

Kolejny odcinek “Surviving Christmas” czas zacząć. Za nieco ponad dwa tygodnie odetchnę z ulgą.

“święto”

Marcin Woźniak — Sat, 01 Nov 2008 22:15:27 +0000

Dziś święto.
Dziś trzeba jechać na cmentarz.
Dziś trzeba pamiętać.
Dziś trzeba zapalić znicz.
Dziś trzeba bać się Boga.

M: A ta [tu nazwisko] od pięciu lat w tej samej kurtce na wszystkich świętych!
Ja: Inni tu po kilkanaście lat w tym samym ubraniu i Ci nie przeszkadza..
B: Kto na przykład?!
Ja: No trupy wszystkie i ksiądz.
M i B: Bój się Boga!
(…)
B: Co ten ksiądz mówił, bo nie słychać..
Ja: Że mało pieniędzy na tacę ludzie dają, że boli go gardło i że za rok będzie to samo kazanie.
M i B: Bój się Boga!

(M — Matka, B — Babcia)

Na cmentarzu nawet zdjęcia robiłem. Poniżej najlepsze z nich

Wszystkich świętych — ekspresja

Międzynarodowy Dzień Bloga

Marcin Woźniak — Sun, 31 Aug 2008 08:46:51 +0000

Skoro jest Dzień Nauczyciela, Dzień Kaszanki czy Dzień Całowania W Dupę (no tego może jeszcze nie ma), to musiał nadejść dzień Bloga. Mam wrażenie, że wystarczy żeby zebrało się przy wódce kilkanaście osób aby powstał kolejny Międzynarodowy (z rozmachem, a co!) Dzień Czegośtam (w skrócie: MDC). Prędzej czy później napisze o tym jakiś regionalny portal lub tzw. prasa lokalna, zacytuje to Onet i ’święto’ ustalone. Oczywiście najwięcej MDC powstaje w sezonie ogórkowym, kiedy nie ma o czym pisać a trzeba jakoś wypełnić miejsce między wyssanymi z palca sensacjami a reklamami.